ท่องเที่ยวกรุงเทพฯ วันที่๑ (๐๘-๐๔-๕๒)

01
ขึ้น taxi จะไปสถานีรถไฟฟ้าเพื่อหนีรถติด เพราะคนเสื้อแดงเข้ากรุงประท้วง  แต่ปรากฎว่าดันเจอแก๊งเดียวกันซะนี่  โปรดสังเกตุสีที่พวงมาลัยกับยันต์บนหัวลูกพี่เค้า  02
ระหว่างรอเปลี่ยนรถที่สถานีรถไฟฟ้าสยาม  หันไปหันมาดันเจอสัปหลาดเข้าให้  แต่ตีปรูบนี้บอกได้คำเดียวว่า แรง03
ในที่สุดก็มาถึงสถานีปลายทางหมอชิต มาถึงแล้ว Green land – ถูกต้องเรากำลังมาดูต้นไม้ให้สบายใจกันแต่ผมกำลังงงกับ  พวกพี่รถตู้กับพี่taxiอยู่ว่า
ทำไมเยอะอย่างนี้04
ยิ่งไปกันใหญ่ตอนลงมาเหยีบแนวราบ  หันซ้ายไปเจอการซ้อนกันของรถขนส่งกรุงเทพฯ  เป็นเลเยอร์ๆเลยครับ  อันทำให้อุทานถึงภาพเขียนของลุง Le corbusier
ไปโดยปริยาย ถ้ายังงง  ตามไปดูแก๊งพวกวาดภาพ Cubism เอาละกัน05
ระหว่างทางเดินไปสวน ผมเจอแก๊งเสื้อชมพู  ไม่รู้ว่าทำไมพวกแกถึงน่ารักขนาดนี้    “ครอบครัวสีชมพู”
06
ในที่สุดก็ถึงจุดหมาย ผมไม่รู้จะพูดยังไงรู้สึกว่าทำไมสวนจตุจักร  น่ารักได้ขนาดนี้  มีสีสันไปหมดทุกที่  ผู้คนที่เดินหรือนั่งแถวนั้นยิ้มจนผมอาย  ทำให้เราอยากยิ้มไปด้วยทั้งวัน  ผมรู้สึกผ่อนคลายจัง……..  มันอธิบายไม่ออกรู้แต่ว่า หัวใจมันอิ่ม สมองมันแล่น ก็เท่านั้นเอง07
สองข้างทางมีแต่ต้นไม้และดอกไม้  ผมนึกว่านิยาย  หรือว่าผมเดินอยู่บนผืนผ้าใบสีเทาของจิตรกร  ที่เผลอทำสีหยดกันแน่08
เดินไปซักพักผมเจอ คนอยู่กลุ่มนึงผมเดาว่า  พวกแกคงมาจากสวนที่ไหนซักที่  ผมเลยขอพวกแกถ่ายรูป  ดูเข้าซิ  อย่างนี้ไม่ให้รักจะยังไงไหว         ฮ๋อผมชอบหวกพวกแกนะดูเป็นแก๊งหมวกทีเดียว  อย่างนี้จับลงถ่ายแฟชั่นใน ELLE ได้มั้ยเนี่ยคุ้น……09
ช่วงไหนไม่.. เย็น ผมขอเถียง  ถ้ารูปนี้ถ่ายการเคลื่อนไหวของลมได้  มันคงหมุนไม่หยุดเลยหละ10
ในที่สุดผมก็ซื้อต้นไม้จนได้  ชื่อว่า ปาก….. อะไรซักอย่าง  มันฟู มันฟุ้ง มันเขียว ก็เท่านี้จริงๆ  หรือคุณว่ามันไม่น่ารักหละ  ผมหลงรักมันไปตั้ง 6 ต้นเชียวหละ11
เดินมาได้อีก หนึ่งเหงื่อ  มาเจอเข้ากะแก๊งเฟิร์นสุดคูล  ของผมฝั่งขวากลาง  ผมหลงรักเข้าไปอีก 612
บางท่านอาจจะสงสัยแล้วจตุจักรที่ พวกท่านคุ้นเคยมันเป็นยังไงนะตอนนี้  นี่ครับผมเห็นว่า “จตุขยะ” ซะมากกว่า13
ยังไม่พอ  ผมมาตกลงปลงใจกับเมียน้อยอีก 2 ราย น้องเค้าชื่อว่า พยัคฆ์สีหมอก  ผมรู้สึกว่าเป็นพระเอกหนังฮ่องกง  ขึ้นมาทันทีเลยหลังจากรู้ชื่อน้องเค้า
14
ผมกำลังเดินขึ้นรถไฟฟ้าเพื่อไปจุดมหายต่อไป  ผมได้ยิ้มอีกแล้ววันนี้  ใครจะเชื่อว่าพี่คนนี้เค้าอายุเยอะแล้ว   ผมลืมพี่ taxi เมื่อเช้าไปทันที15
ผมมาถึงสถานีปลายทางอีกฝั่งแล้ว สถานีสะพานตากสิน
เวลาคุณเดินลงมา  ลองหันซ้ายดูซิครับ  ถ้าคุณไม่หยุดรู้สึกกับอาคารสองหลังนี้ตอนคุณเดินลงเหมือนผมละก็  ไปเรียนศิลปะมาใหม่เลยดีกว่า   มันสวยมาก  ไม่ใช่ตัวอาคารนะครับ  แต่เป็น ความถ่อมตน ซะมากกว่า
16
ผมชอบโมเม้นนี้นะ มันเหงาดี  น้ำปลาสีส้มกับโต๊ะสีน้ำเงินเนี่ย  — ทำไมไม่หาเพื่อนให้มันหน่อยเล่าเพ่

อ๋อ ภาพนี้สวยเพราะมีสี น้ำเงินกับสีส้มอยู่ในปริมาณที่ไม่ข่มกันสังเกตุ มะ  ดูเสื้อพี่วิน  ผนังกราฟิตี้  พระ(หนีวัด)  แต่ที่เท่ยังไงก็ขวดน้ำปลาอยู่ดี
17
ในที่สุดผมก็มาถึงที่สุดท้ายจนได้  ประจักษ์ ร้านนี้พี่เค้าขายข้าวหน้าเป็ด  เค้าเปิดมา เกือบจะร้อยปีแล้ว
พูดได้คำว่าเดียวว่า  ของเค้าดีจริง  หนังเป็ดกรอบๆ มีกลิ่นของน้ำผึ้งที่ชโลมอยู่ที่หนัง คุณจะรู้สึกถึงกลิ่นเวลาตำแหน่งของช้อนทำมุมพอดีกับปากและจมูกของคุณ
ต่อมาคุณจะรู้สึกถึงความกรอบของหนังและความนุ่มของเนื้อไปพร้อมๆ  กับน้ำซอสสีเข้มรสอมหวานเล็กๆ  คุณคงอยากสัมผัสกับรสชาติของมันไปซัก นาทีถึงสองนาทีเลยหละ  กว่าจะทำใจกลืนมัน  ต่อมาคุณคงต้องรีบตักมันมาอีกคำแล้วหละเพราะคุณจะทำมันซ้ำไปซ้ำมาอีกหลายๆรอบเลย18
กินเสร็จแล้วตาม วิสัย ต้องหาเครื่องดื่ม  ห้ามเดินเลยเลยนะครับร้านนี้  ผมซัดจับเลี้ยงไป หนึ่งแก้ว  แก้วละ 6 บาท  แม่เจ้า!!! อย่างนี้เรียกแพง19
สุดท้ายแล้ว  ผมชอบปากซอย กรุงเทพฯนะ  มันอีเหละเขละขะ  ไปซะทุกอย่างเชียว  มีทั้งเจ้นั่งขายดอกไม้  อาเฮียยืนขายข้าวขาหมู คนขายน้ำดื่ม แก๊งพี่วินมอไซด์
ที่สำคัญเค้านั่งรวมอยู่ด้วยกัน คุยกัน ช่วยกัน  มันทำให้ผมคิดไปถึง ร้านที่พวกเราไปนั่งรวมแก๊งกัน ไม่ว่าจะเป็น Happy monday  , Bomba Blues, Blues bar, Brick bar, Olive keeper,Esco bar, Tuba หรือแม้กระทั่ง The Paint 555  แค่อย่างนี้มันไม่ใช่ที่ของชีวิตประจำวันของเราเท่านั้นเอง  แต่มันเป็นที่ Hang out ของชีวิตพวกเค้า     มันเป็นชีวิตมากเลย      ทำให้ผมคิดว่า ชีวิตเราไม่ได้ต่างกันเลย  เราแค่ผูกพันกันอยู่ไกลๆ

20
สุดท้ายวันนี้ทั้งวัน  มันทำให้ผมนึกถึงคำพูดของปราชญ์หลายท่านที่เคยกล่าวไว้ว่า
“จุดหมายไม่สำคัญเท่าสองข้างทาง”
หรือ
“เส้นทางแห่งความรัก  ไหนเลยจะงดงามเท่าความรักบนเส้นทาง”