ลูกตาเริ่มแห้ง…….

ครองสติแบบโดดเดี่ยว  สบายตัวแต่ล่องลอย
อยากหาอะไรหนักๆมาทำให้หายล่องลอย
ตกลงความหนักอึ้งกับความล่องลอย.  อันไหนคือสิ่งมีค่า ??

คำตอบตอนนี้คือ “ตัวเรา.  ความคิดเรา.  ในสถานการณ์ของเรา”
มันจะบ่งบอกเองว่าเราอยากหนักอึ้งหรือเบาหวิว
ไม่มีคำตอบที่เป็นหนึ่งเดียวตลอดไป

29
วันนี้ผมนึกถึงคำพูดของ วินทร์ เลียววาริณ  ที่เคยเขียนไว้ว่า

“ชีวิตที่ใช้ได้คือชีวิตที่ได้ใช้”
“ปุ๋ยที่ดีที่สุดของชีวิต คือ การใช้ชีวิต”

ผมเชื่อว่าวันนี้เป็นอีกวันนึงที่ เป็นชีวิตที่ใช้ได้  และ  ได้ใช้ชีวิต

ขอบคุณ

อ๋อ ภาพนี้สวยเพราะมีสี น้ำเงินกับสีส้มอยู่ในปริมาณที่ไม่ข่มกันสังเกตุ มะ  ดูเสื้อพี่วิน  ผนังกราฟิตี้  พระ(หนีวัด)  แต่ที่เท่ยังไงก็ขวดน้ำปลาอยู่ดี
17
ในที่สุดผมก็มาถึงที่สุดท้ายจนได้  ประจักษ์ ร้านนี้พี่เค้าขายข้าวหน้าเป็ด  เค้าเปิดมา เกือบจะร้อยปีแล้ว
พูดได้คำว่าเดียวว่า  ของเค้าดีจริง  หนังเป็ดกรอบๆ มีกลิ่นของน้ำผึ้งที่ชโลมอยู่ที่หนัง คุณจะรู้สึกถึงกลิ่นเวลาตำแหน่งของช้อนทำมุมพอดีกับปากและจมูกของคุณ
ต่อมาคุณจะรู้สึกถึงความกรอบของหนังและความนุ่มของเนื้อไปพร้อมๆ  กับน้ำซอสสีเข้มรสอมหวานเล็กๆ  คุณคงอยากสัมผัสกับรสชาติของมันไปซัก นาทีถึงสองนาทีเลยหละ  กว่าจะทำใจกลืนมัน  ต่อมาคุณคงต้องรีบตักมันมาอีกคำแล้วหละเพราะคุณจะทำมันซ้ำไปซ้ำมาอีกหลายๆรอบเลย18
กินเสร็จแล้วตาม วิสัย ต้องหาเครื่องดื่ม  ห้ามเดินเลยเลยนะครับร้านนี้  ผมซัดจับเลี้ยงไป หนึ่งแก้ว  แก้วละ 6 บาท  แม่เจ้า!!! อย่างนี้เรียกแพง19
สุดท้ายแล้ว  ผมชอบปากซอย กรุงเทพฯนะ  มันอีเหละเขละขะ  ไปซะทุกอย่างเชียว  มีทั้งเจ้นั่งขายดอกไม้  อาเฮียยืนขายข้าวขาหมู คนขายน้ำดื่ม แก๊งพี่วินมอไซด์
ที่สำคัญเค้านั่งรวมอยู่ด้วยกัน คุยกัน ช่วยกัน  มันทำให้ผมคิดไปถึง ร้านที่พวกเราไปนั่งรวมแก๊งกัน ไม่ว่าจะเป็น Happy monday  , Bomba Blues, Blues bar, Brick bar, Olive keeper,Esco bar, Tuba หรือแม้กระทั่ง The Paint 555  แค่อย่างนี้มันไม่ใช่ที่ของชีวิตประจำวันของเราเท่านั้นเอง  แต่มันเป็นที่ Hang out ของชีวิตพวกเค้า     มันเป็นชีวิตมากเลย      ทำให้ผมคิดว่า ชีวิตเราไม่ได้ต่างกันเลย  เราแค่ผูกพันกันอยู่ไกลๆ

20
สุดท้ายวันนี้ทั้งวัน  มันทำให้ผมนึกถึงคำพูดของปราชญ์หลายท่านที่เคยกล่าวไว้ว่า
“จุดหมายไม่สำคัญเท่าสองข้างทาง”
หรือ
“เส้นทางแห่งความรัก  ไหนเลยจะงดงามเท่าความรักบนเส้นทาง”

ผมเองก็เคยมีความรู้สึกแบบคล้ายๆกันกับ Annie Choi (ผู้เขียน)  อยู่ไม่น้อยทีเดียว  แต่มันโดนตรงที่ว่าผมก็เป็นสถาปนิกนี่หว่า?

Dear Architects, I Am Sick of Your Shit,

Once, a long time ago in the days of yore, I had a friend who was studying architecture to become, presumably, an architect.

This friend introduced me to other friends, who were also studying architecture. Then these friends had other friends who were architects – real architects doing real architecture like designing luxury condos that look a lot like glass dildos. And these real architects knew other real architects and now the only people I know are architects. And they all design glass dildos that I will never work or live in and serve only to obstruct my view of New Jersey.Do not get me wrong, architects. I like you as a person. I think you are nice, smell good most of the time, and I like your glasses. You have crazy hair, and if you are lucky, most of it is on your head. But I do not care about architecture. It is true. This is what I do care about:

* burritos
* hedgehogs
* coffee

As you can see, architecture is not on the list. I believe that architecture falls somewhere between toenail fungus and invasive colonoscopy in the list of things that interest me.

Perhaps if you didnít talk about it so much, I would be more interested. When you point to a glass cylinder and say proudly, hey my office designed that, I giggle and say it looks like a bong. You turn your head in disgust and shame. You think, obviously she does not understand. What does she know? She is just a writer. She is no architect. She respects vowels, not glass cocks. And then you say now I am designing a lifestyle center, and I ask what is that, and you say it is a place that offers goods and services and retail opportunities and I say you mean like a mall and you say no. It is a lifestyle center. I say it sounds like a mall. I am from the Valley, bitch. I know malls.

Architects, I will not lie, you confuse me. You work sixty, eighty hours a week and yet you are always poor. Why arenít you buying me a drink? Where is your bounty of riches? Maybe you spent it on merlot. Maybe you spent it on hookers and blow. I cannot be sure. It is a mystery. I will leave that to the scientists to figure out.

Architects love to discuss how much sleep they have gotten. One will say how he was at the studio until five in the morning, only to return again two hours later. Then another will say, oh that is nothing. I havenít slept in a week. And then another will say, guess what, I have never slept ever. My dear architects, the measure of how hard youíve worked and how much youíve accomplished is not related to the number of hours you have not slept. Have you heard of Rem Koolhaas? He is a famous architect. I know this because you tell me he is a famous architect. I hear that Rem Koolhaas is always sleeping. He is, I presume, sleeping right now. And I hear he gets shit done. And I also hear that in a stunning move, he is making a building that looks not like a glass cock, but like a concrete vagina. When you sleep more, you get vagina. You can all take a lesson from Rem Koolhaas.

Life is hard for me, please understand. Architects are an important part of my existence. They call me at eleven at night and say they just got off work, am I hungry? Listen, it is practically midnight. I ate hours ago. So long ago that, in fact, I am hungry again. So yes, I will go. Then I will go and there will be other architects talking about AutoCAD shortcuts and something about electric panels and can you believe that is all I did today, what a drag. I look around the table at the poor, tired, and hungry, and think to myself, I have but only one bullet left in the gun. Who will I choose?

I have a friend who is a doctor. He gives me drugs. I enjoy them. I have a friend who is a lawyer. He helped me sue my landlord. My architect friends have given me nothing. No drugs, no medical advice, and they donít know how to spell subpoena. One architect friend figured out that my apartment was one hundred and eighty seven square feet. That was nice. Thanks for that.

I suppose one could ask what someone like me brings to architects like yourselves. I bring cheer. I yell at architects when they start talking about architecture. I force them to discuss far more interesting topics, like turkey eggs. Why do we eat chicken eggs, but not turkey eggs? They are bigger. And people really like turkey. See? I am not afraid to ask the tough questions.

So, dear architects, I will stick around, for only a little while. I hope that one day some of you will become doctors and lawyers or will figure out my taxes. And we will laugh at the days when you spent the entire evening talking about some European youíve never met who designed a building you will never see because you are too busy working on something that will never get built. But even if that day doesnít arrive, give me a call anyway, I am free.

Yours truly,

Annie Choi

from www.partiv.com. originally published in Pidgin, a Princeton School of Architecture Publication under the title “Dear Architects, I am sick of your shit.” Annie Choi is an independent writer, you can visit her website at www.annietown.com.

โคตรดีเลย / เจ๋งเลย / สวยเลย /
คำพูดจากเด็กเรียนสถาปัตย์คนนึงลอยมากระทบหูผม

ผมหันไปมองเด็กคนนั้นด้วยความรู้สึกดีใจ(ที่รู้สึกว่าดีที่มาสัมผัสสถาปัตยกรรมของจริงไม่ใช่สถาปัตยกรรมในหนังสือ) แต่อีกความรู้สึกคือความไม่แน่ใจที่เด็กคนนั้นพูดออกมา จริงเหรอ? คือความรู้สึกแรกที่ผมบอกกับตัวเอง

ตกลงแล้วการตัดสินใจว่าสถาปัตยกรรมที่ดีหรือไม่ดีวัดกันด้วยกรอบความคิด อะไรแน่?

ผมจะยกตัวอย่างสถานการณ์ขึ้นมาอย่างนึงเพื่อเล่าเรื่องดีกว่า มันมีอยู่ว่า
“เด็กนักเรียนสถาปัตย์คนนึงเห็นสถาปัตยกรรมของสถาปนิกดังคนนึงในหนังสือ อ่านคำวิจารณ์ของนักวิจารณ์สถาปัตย์ชื่อดังคนนึง(ซึ่งวิจารณ์ทั้งข้อดีและข้อเสียบ้างของงานชิ้นนั้นอย่างออกรส) นักเรียนคนนั้นเกิดความอยากที่จะเดินทางไปดูงานจริงขึ้นมา
……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………
และแล้ววันนั้นก็มาถึง เด็กคนนั้นค้นหาข้อมูลของงานนั้นอย่างเต็มที่ก่อนที่จะไปดูงาน เค้าก้าวเดินแต่ละย่างก้าวด้วยความตั้งใจ และจริงใจในงานนั้นดุจพระเจ้า ดูดีเทลทุกอย่าง อ่านแปลนทุกอย่าง เห็นภาพแปลนสองมิติเป็นสามมิติ ตามที่อาจารย์สอนมาอย่างดีทุกกระเบียด  ตัวเด็กเหมือนค่อยๆหลุดลอยเข้าไปในโลกแห่งสถาปัตยกรรม  ภาพคนรอบข้างเริ่มเลือนลาง  แต่กลับกันคนรอบข้างค่อยๆเห็นเด็กคนนั้นชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

อาทิตย์เปลี่ยนจากสีขาวใสกลายเป็นสีส้ม และหายไปกับเส้นขอบฟ้าในที่สุด ท้องฟ้ามืดแล้ว แสงไฟของสถานที่รอบข้างเริ่มปรากฎชัดขึ้น ทีละส่วน ทีละส่วน  ผมเดินสวนกับเด็กชายคนนึงตรงทางเข้า

“โคตรดีเลย / เจ๋งเลย / สวยเลย / ” คำพูดจากเด็กเรียนสถาปัตย์คนนึงลอยมากระทบหูผม

สรุปแล้วการวัดงานสถาปัตยกรรมที่ดีซักชิ้น วัดจากอะไร จากคนคนนึงที่เรียน หรือมีความรู้ทางสถาปัตยกรรมแล้วไปดูว่างานนนั้นดีหรือไม่ดีหรอ คำพูดที่คนๆนึงเดินทางจากประเทศโลกที่สามไปชื่นชมงานสถาปัตยกรรมจากโลกที่หนึ่ง แล้วใช้ข้อมูลที่คนนั้นศึกษามาแล้วบอกว่าดี หรือว่าความรู้สึกว่ามันดีหรอ ?

หรือว่าการวัดคุณค่าทางสถาปัตยกรรม เกิดจากการใช้งานของผู้คนในท้องถิ่นแห่งที่นั้นที่ ใช้งานมันอยู่ทุกวี่วันกันแน่

ผมแค่ตระหนักถึงการเยี่มชมงานสถาปัตยกรรมของคนสถาปัตย์เท่านั้น มิได้ล่วงละเมิดไปถึงความรู้สึกของคนทั่วไปเลย

แล้วคุณหละ สถาปัตยกรรมที่ดีของคุณมันวัดจากตัวคุณรู้สึกรึป่าว หรือว่าจากข้อมูลที่คุณได้รับมา หรือจากคนใช้มันเพียงทีสองที หรือจากอะไรบางอย่าง

“บางทีมิติทางสถาปัตยกรรมอาจจะซับซ้อนกว่านั้น หรือง่ายกว่านั้น”

เคยท้อแท้กับตัวเองมั้ย                                                                เคยดิ

เคยท้อแท้กับสิ่งที่ตัวเองหวังมั้ย                                                  เคยดิ

เคยท้อแท้กับสิ่งที่ตัวเองหวังแล้วคิดจะทำมั้ย                               เคยดิ

เคยท้อแท้กับสิ่งที่ตัวเองหวังแล้วทำไปแล้วมั้ย                              เคยดิ

ไม่แปลก  ทุกสิ่งทุกอย่างอาจจะไม่ใช่  อาจจะไม่เป็นไปในสิ่งที่เราหวังเสมอไปดอก บางสิ่งและบางอย่างเกิดมาเป็นของคู่กัน แต่ไม่ใช่เป็นสิ่งเดียวกันก็มีเห็นแยะไป

พูดถึงสีขาว ต้องนึกถึงสีดำ / พูดถึงผู้ชาย ต้องนึกถึงผู้หญิง / พูดถึงกลางวัน ต้องนึกถึงกลางคืน / พูดถึงความร้อน ต้องนึกถึงความเย็น / พูดถึงความรวย ต้องนึกถึงความจน / พูดถึงความดี ต้องนึกถึงความเลว / พูดถึงความหวาน ต้องนึกถึงความขม / พูดถึง…….. ต้องนึกถึง……..     สองสิ่งที่นึกถึง  หาใช่เป็นสิ่งเดียวกันไม่  แต่ทำไมถึงอยู่ร่วมกัน  และอยู่ร่วมกันแบบเส้นขนาน  จริงๆแล้วพวกมันอยู่กันเป็นแบบเดี่ยว มีแต่เราที่พยายามจับคู่ให้กับพวกมัน

มีผู้รู้ท่านนึงเคยกล่าวไว้ว่า

“บางสิ่งถูกกำหนดมาให้เจอกัน……………แล้วจากไป” นั่นอาจเป็นความงดงามสูงสุดที่พึงมีของสองสิ่งนั้น  ดังนั้นอย่าท้อแท้เลย  ในเมื่อสิ่งที่คุณหวังแล้วได้ทำไปนั้นจะเป็นไปเช่นไร   สิ่งสำคัญคือคุณได้ลงมือทำมันอย่างที่คุณหวัง  ยังไม่พอดอกรึ  ความคงอยู่ร่วมกันเป็นแค่ข่าวลือ ทุกสิ่งมีอิสระของมัน  ไม่มีทางจะเป็นสิ่งเดียวกันได้  มีแต่เวลาแห่งความพอดีของสองสิ่งนั้น ที่ทำให้มาเจอกัน    มิใช่รึ ?

ขอเพียงแค่เรา น้อมเคารพความงดงามแห่งความพอดี                                                                     เพียงเท่านั้น

งานนี้เป็นงานประกวดแบบที่ส่งไปประเทศญี่ปุ่น  เป็นงานแรก  โดยเป็นการทำงาน2คนคือ

1.ผม 2.กวง

โดยโจทย์เป็นการออกแบบบ้านพัก4หลังในพื้นที่ขนาด 36 x 36 เมตร  ซึ่งเรา2คนเริ่มต้นตีความกันว่ามันต้องเป็น Housing ที่มีปฎิสัมพันธ์ทั้งตัว สถาปัตยกรรมและตัวผู้ใช้งานไปพร้อมกัน  เราเริ่มสนใจกับคำว่า “การแทนที่กันของที่ว่าง / วิธีการเปลี่ยนไปของที่ว่าง / การจับจองที่ว่าง / การยืมที่ว่าง / ซึ่งทั้งหมดถูกตรึงอยู่ในกรอบของการแอบอิงกันของ ตัวสถาปัตยกรรมและตัวผู้ใช้สถาปัตยกรรม

เราทั้งคู่ไปโดนใจกับรูปของเกมโก๊ะ (GO)   มันมีวิธีการที่ทำให้รู้สึกถึงความต้องการของเราเหล่านั้น  เป็นการเล่าเรื่องที่ว่างที่เปลี่ยนไป เป็นการไม่ยึดติดกับที่ว่าง  โดยอาศัยที่ว่าง(empty space) — ซึ่งเราแทนค่าเป็น diagram สีเขียว

คือดำก็ได้ขาวก็ได้ขึ้นอยู่กับหมากที่วาง นั้นคือ Key image ของเรา  ที่ว่างของเราเกิดจากการต่อรองของเจ้าบ้านทั้ง4 เลื่อนไหลโปรแกรม(program)  ไปมาในพื้นที่  โดยการหยิบยืมพื้นที่ให้แก่กันและกันตามความต้องการที่ไม่ตรงกันเกิดเป็น Space time

เราทั้งคู่ไม่ได้มองว่าจริงๆแล้วหน้าตาของสถาปัตยกรรมของพวกเราจะมีหน้าตาเจาะจงเป็นแบบไหน  เราแค่หวังว่าเราเป็นคนเสนอวิธีการของระบบแล้วให้ ระบบดำเนินไปด้วยตัวของมันเอง  ไป fit inกับพื้นที่ต่างๆในโลก

สุดท้ายความหวังของเราคือ  การที่ทุกที่ในโลกเกิดระบบของที่ว่างแบบนี้ขึ้นมา  เป็นการหยิบยืมที่ว่างของกันและกันผ่านความเห็นชอบของกันและกัน  และจะเกิดที่ว่างของกันและกันขึ้นมา  จนวันนึงเราสามารถเดินทางไปที่ไหนทั่วโลก  โดยที่เราสามารถแลกเปลี่ยนที่ว่างของกันและกันได้ไม่มีที่สิ้นสุด  วันนึงบ้านของคุณที่กรุงเทพอาจจะเคลื่อนที่ไปอยู่ที่มาดริด  โดยการไหลเวียนของที่ว่างมันก็อาจเป็นไปได้

เราได้ทิ้งคำถามปลายเปิดต่อไปว่า  ตอนนี้เราให้สถาปัตยกรรมเปลียนวิถีชีวิตเรา  แล้ววันนึงเราจะเปลียนสถาปัตยกรรม  (วันนึงความหมายของสถาปัตยกรรมจะเปลี่ยนไป  เป็นแบบที่เราไม่คุ้นเคย  มันแค่ต้องรอเวลาวิวัฒนาการเท่านั้นเอง)  จนเพื่อนผมบอกว่า

LET’S ARCHITECTURE CHANGE YOU

YOU WILL CHANGE ARCHITECTURE

เวลาสุข ทุกสิ่งมักจะถูกละเลยไปอย่างรวดเร็วเสมอๆ

กลับกัน

เวลาทุกข์ ทุกสิ่งมักจะถูกหวนรำลึกเพื่อวิเคราะห์ถึงที่มาและที่ไปของเหตุและผล  ที่ทำให้เกิดขึ้นเสมอๆ

สำหรับตัวผมการวิเคราะห์ในเวลาแห่งความทุกข์  มักจะหลุดพ้นห้วงยามนั้นได้ด้วยเพียงคำพูด / วลี / ประโยค / การสนทนา /แต่สิ่งสำคัญที่สุดที่สิ่งเหล่านั้นไม่อาจช่วยอะไรเราได้เลยถ้าเราขาด  “ความเข้าใจในตัวเอง” ทุกคำพูด / วลี / ประโยค / การสนทนา /   จะเป็นแค่เพียงความเข้าใจของคนอื่นเพียงเท่านั้นแต่อย่างไรก็ดีผมยังเชื่อใน  สิ่งที่สร้างกำลังใจเสมอๆ

หามันซะ